Arşiv

Şu hayatta hep iyi olduğumu sanırdım. Ama istediğim hayatı yaşamak için iyi olmanın yetmediğini anladım. Bilgelenmenin, karanlığa bir kıvılcım çakmanın bir uyanış olduğunu kavradım. Koçluk eğitimi süresince önceki düzenimi sorguladım. Bir yap boz gibi taşları yeniden yerine oturtmaya çalıştım. Her bir taşın oynayışı bana farklı bir bakış açısı kazandırdı. İki kulağımın dışında bir de can kulağımla dinledim. Bir insanda, insanlığın tüm sorunlarını bulabilirsin demiş, Montaigne. Ben de bir başkası oldukça kendim oldum, kendimi buldum. Akarsuyun doğduğu ve ulaştığı yer önemli değil benim için. Benim için önemli olan; akarken beslenen ovaların,kırların,ormanların güzelliği. Bu yolculukta mutlaka yanınızda vicdanınız gibi size ses verecek bir koçunuz olsun.

Liseden beri kişisel gelişime dair rastladığı her şeyi okuyan, kendini gelişime adamış bir insanım. Şu anda 30 yaşında ikinci üniversitesini okuyan ve panik halinde üretmek isteyen evli bir kadın olarak Fatma Hanım’la paylaştığımız koçluk buluşmalarının her birinde doğruluğundan emin olduğum tezlerimde ters köşe olup kahkahalarla güldüm 🙂 Sakin huzurlu ses tonu ve naif yapısının altındaki birikimi, zekası ve espiri anlayışıyla insanı gerçekten doyuran görüşmeler oldu. Hayatım boyunca farklı konu ve durumlarda kullanabileceğim bakış açıları ve yöntemler geliştirdik.

Bana ilk katkısı öncelikle elimizdekilerin kıymetini, güzelliğini görebilmek oldu. Daha sonraki görüşmelerimizde de özünde ‘ben’ olan başka başka konulardan söz ettik. Her görüşmenin sonunda kendimi biraz daha tanıyarak yeni bir arkadaş edinir gibi mutlu ve heyecanlı ayrıldım Fatma Hanım’ın yanından. Çalışmalarımızın sonunda edindiğim bilgilerle sadece kendimi tanımakla kalmadım. Zaman faktörünü gözümde devleştirerek kaçtığım önemli şeylerin aslında zaman kaybı olmadığını, onlardan uzaklaştıkça bir şeyleri kaybettiğimi gördüm.